İçimizdeki ben, önce annenin ellerindedir, tıpkı global değişimlere neden olanların içlerindeki ben'lerin de kendi annelerinin elinde olduğu gibi.

Hekimliğin sırasında, "Anneye Güvenli Bağlanma"ya çok özel bir önem verdim. Net olarak diyebilirim ki, üçüncü yaştan önce, anneden huzurla ayırabilmek mümkün değildir.

Anneliğin doğasında olmayan şu üç algıyı değiştirmek isterim. Alıştırmamak, kararlı olmak ve kendini kullandırtmamak yerine; doyurmak, esnek olmak ve uzlaşmak olsa, anne-çocuk ilişkisi muhteşem olur.

İçimizdeki ben'in temeli 0-7 yaş aralığında atılır. Bu süreçte, henüz aktif olmayan ben; sıcak, sevecen, koruyucu, kollayıcı, yani çocuğu paralel esnek tutumu ile, annedir. Çocuk anneyi kullanmaz, bizzat kendi sanır.

Davranışlarına alışma değil, gelişme belirler. Bu gerçek anlaşılırsa, ezberletilmeye değil, geliştirmeye yönelinir.

Annelik disiplin etmek değil, anne-çocuk beraberliğinin tadını çıkarmaktır.