Parçalanmış aile dramları beni çok üzerdi, içlerindeki sevgi bağı kırılmış, yaşamın ve evliliğin büyüsü, heyecanı gitmiş ama yine de birlikte yaşayan insanların o sönük dünyalarında kendi yalnızlıklarında eridiklerini görmek son derece hüzün veriyordu bana.  Her ilişki içinde kendine özel bir büyüyü saklıyordu. Kristal cam vazo gibiydi her ilişki. Kırılmadan önce en güzel yerlerde saklanırken kırıldıktan sonra her şey bitiyor, çöp kutusuna atılıyordu. Aşklar da böyleydi, dostluklar da, evlilikler de, sevgiler de...Elleri düşerken ellerimden gözlerini gözlerime dikip şöyle demişti: "Sakın hüzün verme sevgili. Sakın acı verme, yapma. Sakın kırılmasın içimizdeki bu sevgi büyüsü. Adın hüzün olmasın..."