Osman Çağlar’ı altmışlı yıllardan bu yana tanırım. İlk filminin setinde küçük bir çocuktu. Sonraları epeyce emek verdi sinemaya. Yapımlarda çalıştı, oynadı, didişti durdu. Eğer doğruyu söylemek gerekiyorsa, Osman’ın yazarlık yönünü bugüne değin bilmiyordum. Romanı okuyunca önce şaşırdım, sonra sevindim. Şaşırdım, çünkü harikaydı ve o bir edebiyatçı değildi. Sevindim, çünkü iyi roman yazmak için bazen edebiyatçı olmak gerekmiyormuş. Osman Çağlar’ı kutluyorum. Başarılarının sürekli olmasını diliyorum.

Müjdat Gezen

Osman Çağlar’ın kitabını, yoğun duygular içinde, çok yakından tanıdığım özlemi içime sığdıramayarak ve çoğu yerinde de ağlayarak okudum. Bu kitapta anlatılanların hiçbiri düş ürünü değil. Belki isimler farklı ama yaşananlar, özlemler, duygular bir bir gerçek. Bir kez daha yineliyorum: “Ellerin dert görmesin Osman”.

Nüzhet Özkök