-ATİNADAKİ BÜYÜKADA-
"Önceki üç kitabında Federico Fellini'yi imrendirecek bir gözlem yeteneği ve üslup kıvraklığı ile bizlere Büyükada'nın (bu demektir ki Adalar'ımızın) yakın zamanlara kadar bir halklar bahçesi ve öncelikle de Türk-Rum kardeşliğinin simgesi olan yaşamını tanıtmayı başarmış Ahmet Tanrıverdi (namı diğer Fıstık Ahmet) daha bir ustalaşan kalemiyle okuru bu kez ülkeleri Türkiye'yi (sevgili Büyükada'larını) terke zorlanmış Rum yurttaşlarımızın ardı sıra Atina'ya götürüyor... Kitabı okurken sayfalar dolusu canlı tanıklıklarda insan yüreklerinin sıcaklığını duyumsayacak, kimi kez buruk bir siteme, kimi kez yakıcı bir yurt özlemine, kirni kez mizahla karışık bir kabullenişe ortaklık edeceksiniz... Bu tanıklıklarda, Büyükada tarihi bir kez daha, günlük yaşam olgularından 1955, 1964 ve 1974'ün acı deneyimleri boyunca bir film şeridi gibi gözlerimizin önünden geçiyor. Yazma ustalığı eğer bilgi birikimi ve gözlem yeteneğini anlatım akıcılığını birleştirmek ve bu yazarlık harcına yüreğinizdeki içtenliği de katabilmekse, Ahmet Tanrıverdi ilk üç kitabının doğal uzantısı olan bu son kitabında da bu ustalığın seçkin bir temsilcisi olarak okur karşısına çıkıyor."
Ataol Behramoğlu (Haziran 2007)
Hayat böyledir işte... Gönül, göçüp gitmemelerini isterdi... Gönül, kırılmamalarını isterdi...
Gönül, "doğdukları topraklar"da büyüyüp ömür sürdürmelerini isterdi.. Gönül, paskalyalı, ramazanlı, şabatlı, cemli, siestalı günlere, yani rengârenk kültürlerin, aşların kaynadığı kazana sevgiyle kaşık salladığı zamanlara dönülmesini isterdi.. Gönül, İzmir'de, Kayseri'de, Şirince'de, Karaman'da ve tabii ki Büyükada'da herkes için hayatın hep bayram olmasını isterdi!
Gönül, Ritsos'un "Barış" dizelerindeki gibi çocuk gülümsemelerinin hiç eksik olmamasını isterdi.. Ama olmadı... Ne yapalım, canlar sağolsun... Fakat olan şu!
"Gönül adamı" Ahmet abi, yine yaptı yapacağını.. Büyükadalı "yakınlar"ını, "yakınlarımızı, Büyükadalıları...
Atina-İstanbul hattında kurulan gönül köprüsüyle "gönül" satırlarıyla bezeli kitabında anlattı.. Yani, "onlar"ın gözyaşlarını, hasretlerini, kahkahalarını... Gönüller dolusu teşekkür şana Ahmet Tanrıverdi...
Nebil Özgentürk
Adalı yazar Ahmet Tanrıverdi, uzaktaki "yakınlarını" buldu. Büyükadalıların yüreğinden bir gül gibi koparılanların öyküsünü yazdı. Bu kitap, adalıların kucaklaşmasıdır. Hem oradakilerin, hem buradakilerin. Yaşanmış anılar, yazarın kattığı sıcaklıkla tekrar yaşamımıza giriyor.
Necmi Tanyolaç
Ahmet Tanrıverdi, yaşadığı çağa tanıklığını uzun bir zamandır kendinden sonrası için yazı olarak biriktiriyordu. Ancak elinizde tuttuğunuz bu kitap, sadece sonrayı degil, şimdiyi de anlatıyor. Tanrıverdi, barışı gözden geçirmek için olağanüstü bir imkân tanıyor herkese. Ne mutlu!
Mesut Yar