Geçtiğimiz yıllarda Türkiye üstüne ciddi etnik problemlerin olduğu bir ülke olarak ele alınmakta etnik sorunlar konusunda yapılan çalışmalarda sorunlu bölge olarak incelenmekteydi. Kültürel kimlik anlamında farklı tartışmalar yürütülmekte, yürütülen bu tartışmalarda ilginç sonuçlar da ortaya çıkmaktaydı. Ancak her durumda da etnik temelde hak talepleri çatışmaları olduğu sürece akademik tartışma dışında kalmaktaydı. PKK ile girişilen silahlı mücadele dönemi sonrasında tartışmalar hızla farklı alana doğru kaymaya başladı. Demokratikleşme ve bu çerçevede kültürel haklar tartışması gündeme geldi. Bu anlamda tartışmaya devam edilecek gibi...

Türkiye içinde bu tartışma kuşkusuz hukuksal çerçeveyi zamanla zorlayacak nitelikte. İlk ve temel olan kuşkusuz Lozan Barış Antlaşmasıydı. Son dönemde yapılan çalışmalarda antlaşma hükümlerinden hızla farklı yorumlar çıkarılmaya başlandı. Antlaşma hükümleri adeta tek tek yorumlanmakta ve yeniden tefsir edilmekteydi. Bu kitap antlaşma hükümlerini tek tek tefsir etmek yerine üç temel yöntem izlemiştir. Dönemin uluslararası ilişkilerini tanımlamak. Osmanlı uygulamalarına bakmak ve nihayetinde genel Lozan Konferans sürecine ve tartışmalara bakmak biçimindedir.

Bu kitap derslerimde Lozan Barış Antlaşması’nın önemi üzerine yürüttüğüm tartışmalarda biçimlendi. Lozan Barış Antlaşmasını tartıştığım İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi bünyesindeki derslerimde genellikle sonuçları açısından değerlendirmenin eksik ve hatalı olduğnu vurguladım. Oluştuğu dönemi ve gelişmeleri anlamadan, hele ki Sevr Barış Antlaşmasında sunulan tabloyu bilmeden Türkiye’nin günümüz sonurlarında çözümü yine de Lozan Barış Antlaşmasında aramak sorunu daha da karmaşık bir hale getirmekten başka bir işe yaramayacaktı...