“Onu bir yerden tanıyordum. Bu yüzü daha önce belki milyon kez görmüştüm. Sonra yanına gittim. Ve her şey kararmaya başladı. Artık zifiri karanlıkta dikiliyordum. Titredim. O, bendim. Evet, o bendim. Dudakları mor ve cansız, gözlerimin altın kopkoyu…”