P>Cephede savaş son hızıyla devam ediyordu. Bombalar patlıyor, Mehmetçikler birer birer toprağa düşüyordu. Cephe

gerisindeki sıhhiyelerde doktorlar ve hemşireler yaralılara yetişemiyorlardı. Durumu ümitsiz olanlar bir kenara

ayrılıyor, iyileşecek gibi olanlarla ilgileniliyordu. Vücudunun büyük bölümü parçalanmış, bağırsakları dışarı

çıkmış bir Mehmetçik getirildi. Doktor onu görünce: "Götürün bunu diğeri..." dedi. O sırada yaralı asker: "Baba

benim," deyince doktor: "Oğlum! Oğlum!" diyerek sarıldı. Ama yapılacak hiçbir şey yoktu. Yeni gelen, ağır

yaralı, başka bir askerle ilgilenmek zorundaydı. Kendi oğluna ancak ertesi gün sıra gelmişti. Ama oğlu çoktan

toprağa verilmişti.