"Varlığı, davranışları, şahsiyeti ve emeğiyle bir şehri ziynetlendiren adamlardan biridir o. ""Her şey yerli yerinde olmalı... titizliğini bir şahsiyet rüknü haline getirmiş hâliyle Âkif merhûmun," Sessiz yaşadım, kim beni nerden bilecektir... mısrâsıyla târif ediverdiği insanlardandır. Teklifsiz yazıyordu, sâdeydi, cümlelerinde kelimeleri bir ağaç dalı üzerinde duran yapraklar gibi tabiî ve güzeldi. Okunurken su gibi akıyor, mânâsı ve medlûlü şeker gibi kolayca kana karışıveriyordu. Anlıyordunuz ki bu adam yazmayı seviyor; "başkaları okusun, beğensin, ismim duyulsun, takdir göreyim" diye değil de bir bahçevanın çiçeklerini sulayıp ayıklarken, bir ev hanımının ata yâdigârı pirinç tepsisini oğuştururak parlatırken, bir sanatkârın çakıyla yumuşak bir tahta parçasını yontarken hissettiği cinsten içe dönük bir lezzetle yazıyo...