Köyden söz açan romancılarımız, genellikle, kafalarında önceden biçimlenmiş sorunlarla, çözümlerle yaklaşırlar köy gerçekliğine, köy insanlarına. Bunların yazdıklarını okuyunca "Ha, romancı şunları, göstermek içiçn yazmış bu romanı," dersiniz. Çünkü sorunlar olsun, çözümler olsun, genellikle, kişilerin, olayların anlatılmasından, köy gerçekliğinin anlatılmasından çıkmaz; bu gerçekliğe eklenmiş gibidir. Bu tutumun sonucu olarak köylüler bir 'nesne' durumuna getirmişlerdir; romancıların amaçlarına ulaşmalarını sağlayacak bir nesne... Ak ve kara ile belirtlilmiş, belirli görevler yükletilmiş kişiler... Bunun için anlatılan sefalet okuru pejk etkilemez, "Yazar köyün, köylülerin sefaletini anlatmak istiyor," der, geçer okur.