P>"... Son bir iki yıldır, çok anı yayımlandı. Bu kervana mı katılmalı, benim de tuzum olsun diye, yoksa başka -ne gibi?- bir zamanı mı beklemeli. Bilemedim. Diyorum ki, anı böyle yazılmamalı/mı. Ben yaşadıklarımı yazıyorum. Ben böyle biriyim. Şimdi oldukça duruldum ama, çok deli doluydum. Sevinçli -neşeli başka bir şey- çok dobra dobra, çok dışa dönük görünen bir içe dönük -bunu hep söylerim- biriyim. Elli iki yıldır yazarlık yapıyorum. Nasıl biriyim. Neler yaşadım, neler gördüm, neler öğrendim/öğrenemedim, toplumum bana ne verdi, ne kadarını eksiğiyle fazlasıyla, ne kadar anladım. (...) Anılar yazılırken, çok dikkatli olmak gerekir. (...) Anılar bizim yaşamımızın, yaşadığımız çağa nasıl baktığımızın, nasıl katıldığımız aynası. Ben anılarımı yazayım artık. Böyle olmayacak."

Nezihe Meriç'in 1996-2003 yılları arasında Varlık dergisinde yayımlanan anıları ilk kez bir araya geliyor. Çavlanın İçinde Sessizce'de yazar bu sefer kendini anlatıyor.