Tüm canlılar için bir çevresel yaşam alanı olmasına karşın çevreye ve çevre sorunlarına duyarlılık son çeyrek yüzyıl içerisinde hissedilir boyutlara ulaşılmıştır. Aslına bakılırsa bu durum insanoğlunun genel çelişkilerinden biridir. Çünkü insanoğlu genel olarak elindeki değerlerin önemini onu kaybetme tehlikesiyle karşılaşınca anlama eğilimindedir. Öyle ki, genel olarak tüm balıkçılar zamansız ve yanlış avlanmanın balık neslini kurutabileceğim bilir. Ancak ne zaman balık nesli tükenmeye başlamıştır o zaman balıkçılar için bunun önemi açığa çıkmıştır. İşte insanoğlu ile çevre arasındaki genel çevre sorunu bu balık ile balıkçı arasındaki ilişkinin gelişmiş yansıması niteliğindedir. Herkes çevrenin kendi yaşam alanı olarak ne kadar önemli olduğunu bilmesine rağmen çevreye gereken özeni göstermez. Ne zaman ki çevreyi kaybetmek üzere olduğunu anlar, o zaman çevrenin kıymeti de artar.

İşin özüne bakılırsa insanoğlu ile doğa arasında gizli bir anlaşma var gibidir. Bu anlaşmaya göre insan doğayı gözetmek, doğa da İnsana hayat vermek veya yaşama şansı tanımakla yükümlüdür. Bu, insan ile doğa arasında gizli bir etik anlaşmasıdır. Taraflardan birinin anlaşmayı bozması hem kendinin hem de diğerinin zarar görmesi anlamına gelecektir. İnsanoğlu süreç içerisinde bu anlaşmaya zaman zaman riayet etmemiş, türlerin yok olmasına, çevresel değerlerin tüketilmesine neden olmuş, karşılığını ise sağlıksız yaşam alanı olarak bulmuştur. Sonuçta ise, doğa ile anlaşmasına uymayan insanlar kendi aralarında protokoller imzalamak durumunda kalmıştır. Stockholm, Rio, Johannesburg zirveleri doğayla uyulmayan anlaşmaların insanlara dayattığı gelişmeler olarak kabul edilebilir.

Çevrenin öneminin son dönemde artmasının nedeni, anlaşmanın ihlalinden kaynaklanan çevresel sorunlarda artış yaşanmasıyla ilgilidir. Çevresel sorunların artması hem doğayı, hem de onun bir parçası olan insanı tüketmektedir.