Colette'in, (1873-1954) romanlarının çoğunluğu, içerik ve biçem olarak, 'eskimeme'nin ender örneklerini oluşturur. Yazar, Cicim adlı bu romanında, gene bir üçlü çevirisinde insanların dünyasını keşfe çıkar.
Colette'in roman dünyasında özel bir yeri olan genç kadın ile genç erkek arasındaki 'aşılmaz engel', bu kez karşımıza orta yaşlı eski bir kibar fahişe olarak çıkar. Cicim, yayımlandığı zaman hem teması ve betimlediği çevre, hem de Cicim'in kimliği üzerinde yoğunlaşan söylentiler (Cicim'in, üvey oğlu Bernard de Jouvenal olduğu söylentileri) yüzünden dönemin okullarını şaşırtmış ve sarmıştır.
Colette, yaşlı erkek, yaşlı kadın ve genç metresten oluşan klasik üçlüyü, Cicim'de tersine çevirirken, toplumsal olduğu kadar yazınsal olan bir geleneği de yıkmakta ve bu yeni üçlü ilişkide insanın ruhuna ve etine bambaşka bir açıdan bakmaktadır. Bir kara sevdanın hüzünlü bir alayla anlatıldığı Cicim, bir yazarı yeniden okutan yazınsal gücün de en yetkin örneklerinden biri.
Kitap ile ilgili henüz yorum yapılmamış.