Çocuk, herkesin üzerine titrediği bir varlıktır. Saflığı, masumiyeti ve kırılgan bir dünyayı temsil eder o. Belki de uygarlığın ölçüsünün çoğu zaman çocuk, çocuğa yapılan davranışlar olduğunu düşünürüz. Aile olmanın anlamıdır çocuk. İnsan olmanın da. Hepimizde çocuğa karşı bir iyilik ve şefkat güdüsü belirir ister istemez. Yeri bellidir: Önce çocuklar! Çocukları hep önemser ve severiz.

Şimdi geleneksel çocuk dünyasından eser yok. Bunların yerini kurallı ve rasyonel oyunlar aldı artık. Çocuklar, sınav kaygısı ile steril site hayatı içinde dört duvar arasında özel arkadaşlarla birlikte bir dünyada yaşamaya itiliyorlar. Medya onların asıl dünyası haline geldi. Her şeyi oradan izlemeye, ikon ve idollerini medyadaki program ve dizilerden seçmeye başladılar.