Türkiye son yirmi yıldır tarihinin en ‘ağır’ sorunlarından birini yaşıyor: “Kürt sorunu”... Mesut Yeğen, devletin bu sorun karşısında uyguladığı kısaca “red ve/veya inkâr” olarak özetlenebilecek politikasını incelediği çalışmasında, bu politikanın basit bir ‘kandırmaca’ olmadığına dikkat çekiyor: “Devlet Kürt Sorunu’nu (irtica, aşiret direnci, eşkıyalık, ecnebi kışkırtması ya da bölgesel geri kalmışlık’ meselesi olarak çarpıtmıyor, bizzat böyle algılıyor...”

Sorunu karmaşıklaştıran bu “algılama”ya ait kodların Türkiye’nin modernleşme süreci bağlamında nasıl oluştuğunu, tarihteki izlerini sürerek ortaya koyan Mesut Yeğen “sorun”a önemli argümanlar eşliğinde kuramsal bir yaklaşım da getiriyor. Devlet Söyleminde Kürt Sorunu, hamasetin, alakasız akademik yaklaşımların “sorun”u ağırlaştıran etkilerini vurgularken, “söylenecek sözün tükenmesi”ni kanıksayan tutuma da karşı duruyor.