Satrapi, Pe rsepolis'tekinden farklı, daha öznelbir bakış açısıyla, başka bir İran anlatıyor.Böylesi sıkı bir rejim altında yaşayan kadınların,semaver başı "çok özel" hatta "kırmızı noktalı"sohbetlerini ve deneyimlerini paylaşmak içinbir bardak sıcak çay eşliğinde okunmasışiddetle tavsiye edilir.Bu kitapta, özellikle öğlen yemeklerinin sonrasında evdesemaverden sorumlu genç kız olan çizgi Marjane,anneannesi ve diğer kadınların cinsellikle ilgili sohbetlerinetanık oluyoruz. İran özelinde bizim gibi toplumlardaki kadınerkek ilişkilerini "yemekler biter, erkekler koltuklara yayılır,kadınlar mutfağa koşar" biçiminde özetleyen Satrapi, çay faslınageçildiğinde farklılaşan 'paradigmayı' anlatmış. Dikiş Nakış,kadınların baş kahraman olduğu 'kadın kadına' bir sohbetaslında. Bu sohbet esnasında her kadın geçmişte yaşadığıbir aşkın burukluğunu aktarırken arka plandaİran devrimini, Üçüncü dünyalılığı, tabuları,kimlik sıkıntılarını görüyoruz yine.... Satrapi'yi okurken -izlerken demeliyim belki de-çizgilerinin gücüne hayran olmamak elde değil.Ancak kullandığı tonun en az desenleri kadar önemli olduğunuda teslim etmek şart. Anlattığı ve tartıştığı konuların ağırlığıortada. Satrapi'nin izlediği taktiğin vuruculuğu bu ağırkonuları aynı ağırlıkla tartışmamalından kaynaklı. Kısaca yazar, kara mizahla da bu işin yapılabileceğinikanıtlamış durumda..