"Harpte ölenlere karşı insanlığın kalbi katılaşmış olabilir. Yunanlılar harp meydanlarında kahramanca ölmesini bildikten sonra şimdi açlıktan kırılıyorlar, bilhassa çocuklar, kadınlar, bu akıbete uğramak için bir cürüm ve cinayeti olmayan masum insanlar... Bu durum karşısında insanlık daha ziyade kör ve sağır kalamaz"Yunus Nadi, Cumhuriyet, 28 İkincikanun 19422. Dünya Savaşı... Dünyanın yeniden paylaşımı için girişilen kavganın yılları. Alman işgalindeki Yunanistan'da halk açlıktan ölüyor. Savaş'ta tarafsız kalan Türkiye Cumhuriyeti'nde ekmek karneye bağlanmış. 1920 yılında Yunan işgal güçlerinin Anadolu'ya ayak basmasının üzerinden henüz 20 yıl geçmiş.Ama Türkiye Cumhuriyeti kendi vatandaşının açlık tehlikesiyle karşı karşıya kalma olasılığına karşın; komşu Yunan halkına "yiyecek" yardımı yapma kararı alıyor. Türk basınının öncülüğünde, belediye çalışanları, hekimler, halk Yunanistan'a yiyecek yardımı için adeta yarışıyor. Türk gemileri her an batırılma tehlikesi altında... Atılay, Refah, Kurtuluş... Onlarca gemi batıyor, batırılıyor. Yunanistan'a yiyecek taşıma sırası Dumlupınar'da... Geminin bir görevi daha var: 1000 öksüz çocuğu Türkiye'ye getirecek, savaş sonuna kadarTürkiye Cumhuriyeti'nin koruması altında bakılacaklar.Prof. Dr. Nejat Akahın kaleminden, tarihin tozlu sayfaları arasında kaybolmuş kahraman bir geminin, Dumlupınar'ın ve adsız kahramanlarının öyküsü.Türkiye ve dünya basınındaki yansımaları, fotoğraf ve belgeleriyle...