Bir öğle paydosunda, herkesten geç çıktı sınıftan. Bahçede kimsecikler kalmamıştı. Büste tırmandı, elini ensesinden soktu. Sokmasıyla çekmesi bir oldu. İçerde akrep olsa bundan iyiydi. Tamamen boştu kafanın içi. Büyük bir korkuya kapıldı. Sanki kendi kafası da ensesinden oyulmuş, içerde ne varsa akıp gitmişti. Büstün içi gibi dünya da boşalmıştı sanki. Cin çarpmış gibi bomboş gözlerle etrafına bakmıyordu Kepenek. Ne gökte bir kuş uçuyor, ne yerde bir böcek yürüyordu. Okulun bahçesi yaz tatillerinde bile bu kadar ıssızlaşmazdı.

Buz gibi bir şeydi elini sürdüğü. Büstün buz gibi bir şey olduğunu kimse bilmiyordu. El sürmek yasaktı çünkü.

Bahçe duvarının üstüne çıktı, yukardan aşağı seyretti köylerini. Hiç canlı yok gibiydi. Evler, omuzları çökmüş, rengi atmış, ölümü bekleyen yatalak hastalara benziyordu. Yeryüzünün bütün otları sararmış, bütün ağaçlar aniden yapraklarını dökmüşlerdi. Kemikleri ta buradan sayılan eşeğin biri, harmanın kenarında derin düşüncelere dalmıştı...

Tarih bu şeridin içinde. Sınıfımızın uzun duvarına asılı. Beşler bu şeride bakıp tarihi görüyor herhalde. Ben göremiyorum. Ama tarih bu şeridin içinde akıyor, biliyorum. Bir su gibi akıyor tarih. Karanlık bir delikten çıkıyor, "Karanlık Çağlar"dan... Aka aka bugüne geliyor. Zaman geçtikçe bu şerit de uzayacak. Uzaya öteki duvara dayanacak. Sonra kıvrılıp o duvarı da geçecek. Sonra ne olur Allah bilir. Şeridin sonu da karanlık bu yüzden.