(...)
Sözgelimi kötü huylu bir çocuğunuz var ve, dokunduğu her şeyi deviriyor: Hiç kızmayın. Bozabileceği şeyleri ondan uzak tutun yeter. Kullandığı mobilyaları kırınca, eline başka şey vermeyin: Eksikliğini duysun. Odasındaki pencerenin camlarını mı kırıyor, soğuk olmasına aldırmayın, bırakın, gece gündüz odasına rüzgâr girsin. Delirmekten-se nezle olması daha iyidir. Size verdiği zararlardan asla yakınmayın, ama öyle yapın ki, bunun acısını önce o çeksin. Daha sonra hiçbir şey demeden camlan taktırın. Yine kıracak. O zaman yönteminizi değiştirin. Kızmadan ama soğuk bir şekilde kendisiyle konuşun: Pencereler benim. Onları ben taktırdım. Onları korumak durumundayım. Ardından onu, penceresi olmayan karanlık bir yere kapatın. Bunun üzerine bağırmaya, fırtınalar koparmaya başlar. Kimse kulak asmasın. Hemen yorulur ve tonunu değiştirir.
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 66-