Onun hakkında anlatılanları hep büyük bir merak ve çoşkuyla dinlerdim. Beş yaşında ya vardım ya yoktum. Ve sonunda onu gördüm. Arkasında iki hamal, candan ve tiz kahkahalar atarak bir akşamüstü bize geldi. Anneme ilk sözü: "Haydi bakalım doğru mutfağa" oldu. "Akşam ziyafet var. Bütün komşuları çağır.." Annem, anneannem, haminnem, teyzem, teyzem, ablam mutfağa girip akşamki ziyafet için kolları sıvadılar. Akşam bütün komşular bizdeydi. Zengin, fakir, Musevi, Rum çevremizde kimler varsa. Herkes burnunu batıra batıra yiyor, dayım bir köşede tatlı tatlı kahkahalar atarak şarabını yudumluyordu. Hiç unutmam, Neşe şarabı.