Sorarım bazan döğüşken kalemimle ben neyim
Koşarım bir fikrin peşinden yorulma bilmem
Kim bilir belki de çözülmez bir bilmeceyim
Ter silerim mendilime bakın gözyaşı silmem

Kıramadım insanın mutluluğa açlığını
Her sarıklıyı yadırgama babam sandım
Ki öğrendim sonunda zulmun hiçliğini
Daneleri iri iri başaklardan utandım