(...)
Ege tam da neler düşünmüştü Heraklitos için ama tüm bunları duyunca kafasını taşlara vurmak istemişti. Bu sözler üzerine herkes bir süre sustu. Olan biteni anlamak için tekrar savaş alanına bakmaya başlamışlardı. Ama bir şeyler oluyordu çevrelerinde, anlatmak çok da mümkün değildi. Bir ırmak oluşuyordu sanki dağların arasından, her yer yemyeşil olmuştu bile. Yine değişim başlamıştı, her şey her şey hareket halindeydi. Heraklitos mutlulukla etrafına bakmırken; çocuklar korkuyla bakıyordu. Yine birbirlerine sarılmışlardı, Heraklitos onların farkında bile değildi, değişimi ruhunun derinliklerinde hissediyordu. Korkuyla başlayan anlama çabası değişimin bitmesiyle yerini huzura bıraktı. Çünkü o savaş alanından kurtulmuşlardı, artık doğayla baş başaydılar. Geçirdikleri şu son saatler ne kadar da yormuştu çocukları, savaşlar, değişimin sürekliliği, Heraklitos. Keşke Miletli amcaları hiç gitmeseydi. Çocuklar bunları düşünürken Heraklitos gülerek belki de tüm sevimliliğiyle onlara bakıyordu.
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 65-