p>Sultan Ahmet, gözlerini kapattığında isyancıların uğultusu saray duvarlarını dövüyordu. Uykuda gibiydi. Yaşananların bir kâbus olmasını ne kadar çok isterdi. Gözlerini ovalayıp karşısında sıra sıra dizili kavuklu adamların endişe kazınmış yüzlerine baktı. İradesini zorladı. Bitkin bedeni, çatlamış dudaklarını oynatmaktan bile acizdi. “Bitti” dedi sadece, “bitti...” Beklemekten yorulmuş devletliler, ağzından dökülen tek kelimeyi zehir gibi yudumlayıp gözyaşlarına yol verdiler. İhtilal meydan bulunca, ayaklar çoktan baş olmuş. Sadrazam’ın kanı celladın yüzüne sıçramış. İstanbul... Umur görmüş bu kadim şehir, sonbaharı yaşamaya durmuştu. Ne yaman acı, ne bitmez çile, ne onulmaz illetti bu. Yaseminler kurumuş, laleler çoktan boynunu bükmüştü. Hasbahçe tarumar, yürekler yangın yeriydi. “Hasbahçede Sonbahar”, Osmanlı Devleti’nin yıkılma sürecini hazırlayan sebepleri, tarihi gerçeklerle sentezleyerek anlatıyor. Nevşehirli Damat İbrahim Paşa ekseninde şekillenen sosyal ve idari olayları, akıcı bir dil ve gerçekçi tasvirlerle ortaya koyan roman, 18. yüzyıl Osmanlısının panoramasını çiziyor.