P>...Bu çok acılı günlerinde çocuklarının ne kadar çok arkadaşı vardı ve

hepsi de övgü dolu konuşmalar yapmışlardı. Keşke bu kalabalığı kendi

kasabalıları ve köylüleri de görselerdi. Cenazede binlerce insanın

olması onları çok mutlu ediyordu. Hayatlarında böyle kalabalık cenaze

töreni görmemişlerdi. Ne yazık ki otobüs hareket edip de içinde sadece

kendileri kalınca düşünmeye başladılar; kızları niçin ölmüştü? Bundan

sonra onsuz ne yapacaklardı? Böyle yalnız başlarına bir gün bile

yaşamak zordu onlar için. Neydi o kadar insanın devrim devrim diye

bağırışı? Neydi bu devrim dedikleri şey? Yoksa bizim kızımız devrim

için mi öldü ya da öldürüldü diye düşünmeye başladılar. Bu konuda kimse

onlara bir şey sölememişti. Üstelik kimin, niçin öldürdüğünü bilen de

yoktu. Sadece tüm gençlerin "kahrolsun faşistler", "katil faşistler"

diye bağırdıklarını sık sık duyuyordu aileler. Kızlarını ya da

oğullarını faşistler mi öldürmüşlerdi. bilmiyorlardı. ...