Yaklaşık bir yıl önce, İzmir Doğayı ve Hayvanları Sevenler Derneği (DOHAYKO) yöneticileri büroma gelip hayvan hakları konusunda hukuki yardım talep etmişlerdi. Ülkemizin hayvan hakları konusunda sicilinin hiç de İyi olmadığını biliyordum ama işin içine girince durumun bu kadar vahim olduğunu tahmin etmiyordum doğrusu.Geçen süreç içinde her elinde tasma tutanın ya da kedi köpek besleyenlerin hayvan sever olmadıklarını, her belediye yönetiminin de potansiyel hayvan katliamcısı olmadığını ama bu ülkede bir Hayvan Hakları Kanunu bulunduğundan haberi bile olmayan yöneticiler de gördüm. Bu süreçte, hayvanların toplu bir şekilde nasıl zehirlenip saatlerce acı içinde kıvranarak öldüklerini ve cesetlerinin çöplere atıldığını, hatta bahçesine girdi diyerek, demir levye ile hayvanın tüm ke-mİklerinİ tek tek kırıp işkence ederek Öldürenler hakkında düzenlenen tutanaklardan okudum. Hayvan barınaklarına gerekli özeni göstermeyip hayvanların aç kalmasına ve bu nedenle hayvanların açlıktan birbirlerini yemelerine neden olan yönetimler gördüm. Nesli tükenmekte olan gebe bîr hayvanı sırf zevk için öldüren avcıların hikayelerini dinledim. Bir yandan da öldürülen bu hayvanları canı, evladı gibi seven insanların nasıl üzüntüler yaşadıklarını, nasıl acı çektiklerini gördüm.Yine geçen bu süreç içinde, bîrine Hayvan Haklarından bahsetmeye kalkınca gelen ilk tepki " Daha bu ülkede İnsan Haklarım halledemedik " oldu. Bu sözün altında İse insan haklarında ilerleme sağlanıncaya kadar hayvanların katledilmesi konusunda bir tepki gösterilmesinin lüks olduğu düşüncesi vardı. Ama sizce bir ülkede hayvanlar acımasızca öldürülürken tepkisiz kalıp da " İnsan " olunabilir mi?