Nezihe Araz, bu kitabında da, hemen her eserinde olduğu gibi, insanın ve toplumun, yazgısını dile getiriyor. Ama belli bir mekana bağlamadan ve zaman kısıtlaması dışında, evrensel ölçeklerle ve onların deyimiyle söylersek "72 milletle bir arada. Tüm zamanlarını, mekanları kucaklayarak. Dünyamızın, günlük yaşamımıza olumsuz etkilerini, "Hoşgörü Ustaları" aracılığı ile silmek içimize karartan yeni, maddesel yapılaşmaları, kavgaların savaşların, sevgisizliklerin ağırlıklarını, acılarını sıfıra indirgemek... Amacımız bu değil mi? İşte, elinizdeki kitap ve onun yazarı bu amaçla yola çıkarken, "akıl ve bilim", "akıl ve gerçek", "akıl ve inanç", "akıl ve hoşgörü", "akıl ve özveri", akıl ve sevgi, hele sevgi ikilemlerini asla unutamamıştır. Daha da hoşu, bu erdemleri, sıradan kişilermiş gibi öne sürdüğü alçak gönüllü, hoşgörülü kahramanları aracılığı ile okurlarına sunmasıdır. Onun yazılarında harfler, heceler, sözcükler birer simgedir. Anlayana çok sır verir, çok imkan taşır. Düşündüklerini açar, hiç çekinmeden tartışmaya, eleştiriye koyar.

Benim sahneye koyduğum "Ballar Balını Buldum" adlı oyunda Araz Yunus Emre’yi göklerden alıp toprağa bastırmıştı.

Şimdi bir adım daha ileri gidiyor ve 13. yüzyılın ikinci bir sevgi ve Hoşgörü Onlar bize yaşamın tek amacını ve anlamını yorumluyorlar ya... İşte Nezihe Araz bu yorumu dünyayı ya da onların diliyle söyleyelim "72 milleti" sevme bilincinin bir görev olduğunu; asal bir görev olduğunu tatlı bir görev olduğunu; asal bir görev olduğunu tatlı bir hoşlukla anlatıyor. Azarlamadan, zorlamadan, korkutmadan, ustalarına ne kadar saygılı ise okurlarına da, aynı büyük saygı ile.

Bana öyle geliyor ki Nezihe Araz, bu yaşam üslubu ile tanrılar katında yanan ateşi alıp yeryüzüne indiren çağdaş bir promethus gibidir ve asıl önemlisi onun kitaplarını okuyanlar çağdaş uygarlığın kapılarını açan o gizemli anahtarı yüreklerinin sıcağında bulacaklardır.