İstabul'u dinliyorum gözlerim kapalı, birisi gibi... Şimdi de içimi dinliyorum gözlerim kapalı, kendim gibi...İçimdeki beni dinliyorum.içimdeki ben bana susamış. ha&retten kavrulmuş kalmış...Ben dinledikçe kendine geliyor. Ben dinledikçe ben oluyor...Bana şah damarımdan daha yakın olan ben'le beraberim...Şimdi içimdeki ben İstanbul'u dinliyor... İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı.Denizin çırpıntısını, vapurların tok düdük  seslerini.kuşların kanat çırpmalarını duyuyorum. Kimseye bir şey anlatmam gerekmiyor. Kim&enin bana bir şey anlatma&ı gerekmiyor.Ben içimi dinliyorum. Herkes her şeyi biliyor... İstanbul biliyor...Benim bu bankta oturduğumu kim&e bilmiyor. Bilmedi gerekmiyor.Ben biliyorum. Ben artık korkmamayı biliyorum.Ben artık kendimi yalnız hissetmiyorum.Ben tamlığı biliyorum. Tutunmayı bıraktım. Kimselere tutunmuyorum. Kimse de bana tutunmuyor.Ben tekliği biliyorum.Dünya şu anda dursa, ben inmeyi biliyorum. O batsa, ben çıkmayı biliyorum.İstersem birlikte batmayı biliyorum. Dünya da istediğini yapabilir.Ben dünyayı serbest bırakıyorum. Her ne isterse yapabilir.Dünya biliyor...Çocuklar koşuyorlar. Onlar da biliyor İçleri, biliyor.Onların içleri onların bildiğini biliyorÇocuklar biliyor...Evren biliyor. Evren beni biliyor. Ben evreni biliyorum. Benim içim biliyor.