İnsan ile ilgili tüm davranış biçimleriyle ilgilenen ama işkence konusunda sessiz kalan sosyal bilimleri "işkencenin en önemli suç ortaklarından birisi" diyerek yargılayan Akçam, kitabında bu sessizliği bozma çabasına giriyor.Konuya ilişkin ahlaki ilkelerin insan haklarına ters düşmeyecek bir biçimde netleşmediği, insan haklarına ters düşen pek çok yaklaşımın doğal kabul edildiği, dolayısıyla fazla soru sorulmadığı bir ortamda, gerek bu ortamla gerek bu ortamı belirleyen tarihsel ve kültürel koşullanmayla hesaplaşmak için gerekli soruları kendi sormak zorunda kalıyor. Akçam'ın yaklaşımı ise açık ve net: İnsan haklarını politik faaliyetimizin bir türevi olarak ele almaktan vazgeçerek politik faaliyetimizin merkezine almak zorundayız. Çünkü "... bir toplumun gerçekten ideal olup olamayacağı artık üyelerine vaad ettiği cennetle değil, çektiği sınırların dışında kalanlara yaptığı uygulamalarla ölçülecektir..."