Koyu karanlık yavaş yavaş ufukta çözülüyordu. Genç kartal uyuduğu kayanın tepesinde hafifçe kıpırdadı. Gözlerini aralayıp baktığında, sarp dağların dimdik başlarının ağarmakta olduğunu gördü.Yıldızlar birer birer sönüyordu. Tünediği dağın eteğindeki vadi ise kapkaranlıktı daha.

Yeniden gözlerini yumarken düşmanlarının en yüce doruklara bile ulaşabileceğini düşündü. Bu yüzden uykusunda bile duyarlılığı elden bırakmıyor, sık sık gözlerini aralayıp yıldızların ya da ayın soluk ışığında çevresini seçmeye çalışıyor, en ufak çıtırtıları keskin duyularıyla algılıyordu.

Bir baykuşun çığlığı andıran ötüşü, vadideki ormandan kopup dağın doruklarında yankılandı.