P>Karşımızdakini dinlerken genellikle gözüne, hiç olmazsa yüzüne bakarız. Bir şeyi bize eliyle işaret ederek gösterdiğinde, nereyi işaret ettiğine bakar; gözleri başka bir yöne kaydığında neye baktığını anlamaya çalışırız. Suskunlaşırsa, neden suskun olduğu hakkında bir tahminde bulunmaya çalışır, bunu kendisine söyler ya da dert ederiz.İletişim akışı içinde nasıl öğrendiğimizi bile hatırlayamadığımız bu beceriler, ortalama iki-iki buçuk yaşlarındayken hayatımızın otomatik bir parçası olur. Otizm (ve ilgili problemler) bu iletişim becerilerinin bir türlü kazanılmadığı bir durumdur. Küçük yaşta teşhis edilen otistik belirtilerin, en azından önemli bir kısmının yoğun müdahelelerle getirebildiğini, otistik belirtilerin sayıca azalmasının, çocukların gelişimi yolunun açılması anlamına geldiğini biliyoruz. (...)