Yakın geçmişte bir dönem, öykü yazınını 'stajyer romancı

mektebi' olarak kullanma eğilimi peydahlanmıştı. Bunun

elbette ki öyküye de romana da büyük zararı oldu. Öykü

yazmak için oturdukları masadan elinde roman müsveddesiyle

kalkanlara da rastladık, roman yazmaya niyetlenip iyi

olduğunu sandıkları öyküde kanaat edenlere de. Bu bile

başlı başına bir öykü konusudur (hatta belki roman). Yılmaz

Okyay ise olması gereken 'öykücü' karakteriyle çıkar

karşımıza: kararlı, metnin sınırlarına hakim, dilde okuru

uyanık tutan ve genelinde bilgili bir edebiyatçı.

Öykülerinin her biri ustaca şekillendirilmiş, ayrıntıları

hissedilen, dışarıdan bakanı yormayacak şekilde

renklendirilmiş bir dünya. Karakterlerin ise sözünü bile

etmeye gerek yok. Yılmaz Okyay'ın öyküleri: sığındığımız

sakin ve güvenilir bir liman; her ne kadar azgın dalgaları

içinde barındırsa da...

Galiba Yılmaz Okyay hakkında iki satır laf edelim derken

sanırım 'öykü' dediğimiz şeyi de tam anlamıyla tarif etmiş

olduk.
-Ülkü Tamer-