P>“Zafer Acar, bir ‘antoloji’ şairi. Antolojiyi düzenleyen de o, içindeki şiirleri yazan da. Yaptığı işin geleneğini de gözetiyor elbette, şiirine, dolayısıyla antolojisine konuk ettiği şairleri de bazen adlı adınca anıyor. Kısacası ‘koçaklıyor’, coşkuyla, yürekli bir biçimde ‘meydan’a çıkıyor, şiirlerini havalandırıyor ve şiirin ‘yalnız’ olmadığını, hatta ‘yalnız yazılmadığı’nı da gösteriyor. O yüzden Zafer Acar’ın şiirlerini okurken yaylıların, nefeslilerin, vurmalıların inişlerini, çıkışlarını da duyuyorsunuz. Koro için yazılmış senfonik bir şiir okuyorsunuz âdeta: İç içe ve peş peşe şiir. Aynı zamanda da ‘açık’ bir şiir, her türlü eleştiriye ve tehlikeye açıklık da sayılır bu, önü açık, yolu açık demeye de. Şiiri şiir içinde arıyor, şiiri yazarken bulmaya çalışıyor, açık şiir biraz da bu demek. Öyle olduğu için de farklı ve katlı okumalara açık bir şiir.”