İstanbul bugün, hiçbir şekilde terk edilmiş, zayıf düşmüş Ortaçağ'ın Bizans'ı değil, bilâkis hayat dolu, canlı, çarpan bir kalp. Doğu ve Batı'yı kendinde birleştirmiş olan bu şehir ortak pazar için düşünülebilecek en mutena, en uygun nokta. Türklerin iftiharla baktıkları bu yere komşularının boş bir ümitle göz dikmiş olmalarına hayret etmemek lazım. "Hasta Adam" hakkında ne söylenirse söylensin Türkün henüz ölmek niyetinde olmadığını gösteren birçok emare var. Türkiye, onu yutmak isteyenin boğazından geçmeyecek kadar büyük ve sert bir lokma olduğunu ispat edecektir. Metin ve kuvvetli olan hakiki Türk 400 seneden fazla bir zamandan beri "Benim" dediği bu ülkeyi başkalarına vermemek için ölünceye kadar savaşmaya kararlı."
"(Sultan II. Abdülhamid) Harikulade mükemmel bir ev sahibi, çok zeki ve çok güzel konuşan, iyi kalpli ve merhametli, duyduğumuz muhtelif olaylardan edindiğimiz intihalara göre de daima etrafını memnun etmek arzusu ile dolu bir insan, böyle bir insanın Ermenüere karşı girişilen hareketlere en hafifinden bigâne kalabilmesine inanmak cidden çok zordur. Çocuklara karşı beslediği büyük sevgi herkesin malumudur. İstanbul'da iken duymuştuk, sarayda bir oda dolusu Paris'ten getirtilmiş en güzel ve en değerli çocuk oyuncakları varmış. Harem dairesine ziyarete gelen bir annenin çocuğunu da beraberinde getirdiğini padişah duyar duymaz, derhal bu oyuncaklardan birini o çocuğa gönderirmiş. Şimdi acaba padişah kendisine mal edilmiş olan bu girişimi durdurabilir miydi? Cidden düşünülecek bir meseledir."
"Onun topraklarında yaşayan Hristiyanlar pek çok imtiyaza sahiptirler. Hatta en yüksek rütbeler bile onlara kapalı değildir. Sefirler arasında birçok Hristiyan bulunduğu gibi, vekillerin bir kısmı da Hristiyanlardandır. Biz ne İngiltere'de ne de Hindistan'da müsamaha bakımından Türk Devleti ile boy ölçüşemeyiz."