Dogup büyüdügümüz, çocuklugumuzun geçtigi, “her günü bir öykü olan” o yerler, o günler… Hangimiz özlemle anmayız ki? Anıp da “Bunları yazmalıyım, yazıp anlatmalıyım,” demeyenimiz var mıdır? Çocukluk yıllarımızda hepimizin bir ak güvercini, grilerden farklı bir kara güvercini olmadı mı? Sokagımızda herkesin sevgilisi bir sokak köpegimiz, bir “Çaman”ımız, onun yavrusu bir “Magdur”umuz olmadı mı? Mehmet Atılgan iste bunları anlattı kitabında. Bir de dogup büyüdügü Kapadokya diyarında, “Aga kızı Arzu’ya âsık olan Çoban Kamber”in öyküsü ile garip ve akla gelmeyecek derecede ilginç bir, “telgraf memuru” hikâyesi anlattı akıcı kalemi ile.