Türkiyemiz, edebiyat ve musiki bakımından şimdiye kadar zannedildiğinden çok daha fazla edebiyat ve musiki eserlerine ve hazinelerine maliktir. Fakat, bunlar işlenmemiş, aranmamış ve bulunamamış, kalmıştır. Otuz yıldan beri bunlar üzerine yaptığım tetkiklerde, edebiyat ve musikinin biri açık ve biri gizli olmak üzere iki cephe ile yürüdüğünü fark ettim. Bu, artık inkâr edilemez bir hale gelmiştir. Bu iki cephenin en mühimi, gizli kalmış olan kısımdır. Bunlar; Türkiye'de uzun zamandan beri hükmünü sürüp gelen mezhepler ve bilhassa alevilik, şiilik sebebiyle (sır vermemek) umdesi hasıl olmuştur. Bindokuzyüzyirmilere gelinceye kadar, halk edebiyatının açık kısmından olan Gevheri'leri, Karacaoğlan'ları, Ruhsati'leri ve daha birçok arkadaşlarını kaç kişi biliyordu. Hele gizli kısımdan olan Seyrani'leri, Pir Sultan'ları, Kul Himmet'leri, Gaygusuz'ları ve birçok arkadaşlarını şimdi bile layikiyle tespit edebilmiş değiliz.