Bu kitapta Türkan Şoray, Filiz Akın, Fatma Girik, İzzet Günay, Ediz
Hun yok. Yeşilçam’ın altın yıllarından, siyah-beyaz sahnelerden, film
setlerinden de söz edilmiyor. Veya, çok dolaylı olarak söz ediliyor.
Meselâ, bir çekim arasında sete kavuncu gelmesi sayesinde kavun
seçmeyi öğrendiğini anlatıyor Nubar Terziyan. Ve eşi Katrin’le nasıl
tanıştığını, eski İstanbul’u, deniz sefalarını, çapkınlıklarını, yarı amatör
bir Ermeni tiyatrosunun maceralarını, Hamlet oyunu için mezarlıktan
kurukafa çalma hikâyesini, askerlik anılarını, İstanbul’u bir barbarlık
filminin setine dönüştüren 6-7 Eylül olayları sırasında yaşadıklarını...
Ne İdim Ne Oldum, gençlik yılları boyunca hep sivil polis olmayı
düşleyip ortayaş döneminde bol bol “iyi polis” rolü oynayan bir Ermeni
vatandaşın “sıradan hayat” anılarını içeriyor. Usta bir oyuncunun,
tatlı bir dille kaleme aldığı anılar, huzurun sitemleri bastırdığı
satırlar: “Doğduğum memlekette kendimi sizlere sevdirdim, paradan
ziyade sempatinizi kazandım.” Nubar Terziyan’ın 1984’te yazdığı bu
cümle şimdi daha da anlamlı. Çünkü onları -eski filmlerin “artistler
kuşağı”nı- aslında ne çok sevdiğimizi yeni yeni anlıyoruz. Ya da
“Nubar Baba” ve arkadaşlarını şimdi daha çok seviyoruz. Ne İdim Ne
Oldum’daki Nubar Terziyan da sevilmeyecek adam değil zaten...
Kitap ile ilgili henüz yorum yapılmamış.