Hüseyin Su, değişik sebeplerle aşk yaralısı, mağduru ya da talihsiz tiplerin ilginç kişiliklerini hikâyeleştirmeyi seviyor. Aşka, sevgiliye doyamayışın, kırılganlıkların, sızıların, bir ömür boyu süren aşk cezbelerinin hikâyeleri bunlar.

Yalnız burada onun ayrıcalıklı bir tutumu var. Aşk acılarının ve ayrılıkların terbiye ettiği kişiler, kendilerini kapıp koyuvermiş, dağıtmış ya da çok olumsuz davranışlar içine girmiş bohem tipler değillerdir. Yazar, bu temayı olumsuz boyutuyla değil bilâkis olumlu sonuçlarıyla irdelemeye çalışıyor. Bu tür aşk vurgunu tipleri biz genellikle yaşadıklarından, görüp geçirdiklerinden ders almasını bilen, yaşantılarından felsefe üretebilen, hikmetli cümleler kurarak çevresinde üstün ve saygın bir kişilik sergileyen kişiler olarak görüyoruz. Bunlar avam arasında arif, havas arasında ise bilge kişilikleriyle karşımıza çıkıyor ki bu, yazarın özgün bir yaklaşım tarzını ortaya koyuyor.