p>(...) meğer güller kendi ömrüne menkul bahçenin tenhalığına kıyamet gibi bakıyor çünkü bahçıvanın yüzünde bir yalnızlık teyeli yaptığı işi hizaya sokuyor mazılara dokunarak bir cetvel gibi dünyası gerilen bahçenin sıratından haramiler düşüyor kasım güneşiyle gülün ömrü zambak mezarlığında patikalardan yola taşan gölgeler anısız kalmasın diye bahçeye uğruyor buket olunca yasa benzeyen kasımpatı güze asılan seslerin yankısında bahçıvan yarasını gül yaprağına sarıyor (...) -Kitabın İçinden Sayfa 42-