Gün batışları hep böyle hüzünlüdür.

Güneş, karşıda İstanbul üzerinde minarelere takılarak gittikçe soluyor ve Marmara'nın gümüş sularına kızıl bir renk eleniyordu. Biraz sonra gün battı. Ufuk tutuştu ve etrafı alev bir renk sardı.

Artık İstanbul karşıda pırıl pırıl yanan bir rüyalar kentine dönmüştü...