(...)
İşçiler arasında huzursuzluğu kışkırtan faktör, "Kızıl yöneticiler" diye anılan kesimin statü ve etkinliğinin yükselmesi oldu. İç savaşta Kızıl Ordu'yu yeniden kurmak ve yönetmek için eski Çar ordusunun subayları çalıştırılmıştı. Aynı bunun gibi, ana sektörleri canlandırmak için eski fabrika yöneticileri, bazen de sahipleri, kimi zaman parti üyelerinin ya da işçilerin gözetimi altında, kamulaştırılmış işletmelerde "uzman" adı altında yönetsel hizmet vermeye zorlandılar. Bu sistem idari becerilere sahip işgücü ihtiyacını karşılayınca, savaş komünizminin glavki ve merkezlerinin yerlerini özerk tröst ve kartellerin aldığı NEP döneminde standartlaştırıldı ve geliştirildi. Burjuva köken ve eğilimlerinin daha baskın olmasına karşın, "Kızıl yöneticiler" grubu Sovyet hiyerarşisinde saygın ve önemli bir yer elde etti: Bunların bir kısmı da üstün hizmetleri karşılığında ödül olarak parti üyeliğine alındı. Normal ücretlerin çok üzerinde ücret alan bu yöneticiler, sanayinin yönetimi ve politikasında giderek artan bir güce sahip oldular. Bu yöneticilerin işçilere karşı eski rejimin yöntemlerini hatırlatan kaba ve diktatoryal tutumları, sık sık devrimin fabrikalarda gerçekleştirmek istediği her şeyin apaçık karşıtı olan bu durumdan kaynaklanan gücenme ve çekememezlik duygularının belirtisi olan, üstelik hiç de haksız olmayan şikâyetlere yol açıyordu.
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 111-