(...)
Hor gördüler zavallıyı
Garip kimsesiz diyerek
Vurdu akıllısı, kaçığı
Bilerek, ya da bilmeyerek.
Yoktu acıyan bir insan
Yaklaşacak, sevecek
Mazlumdu, sessizdi gariban
Ne vardı ki sövecek.
Çok çekti zavallı, ağladı
Dışarı çıkmadı uzun süre
El açtı, tanrıya yalvardı
"Yeter" dedi, çektiğim çile.
Güçlendi sonunda garip
Kin beslemedi, almadı intikam
Unutmadı o günleri, havaya girip
Gözlerini kör etmedi ihtişam.
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 20-