P>Türkçe ya da İsveççeyi kabul etseydim, elbette daha kolay olurdu, ancak Kürtçeyi tercih etmemin birkaç nedeni var. Bunların en önemlilerinden birisi, Kürtçe benim anadilim ve yasaklanmış bir dil. Anadilime karşı benim ahlaki bir sorumluluğum söz konusuydu. Bir aydın olarak ben bu ahlaki sorumluluğu çok yoğun duyuyordum.Yasaklanmış ve yok edilmek için her şeyin yapıldığı bir durum söz konusuydu. Dili korumak, mümkünse bu dili geliştirmek, bu dille modern bir roman sanatına uygun modern bir dil yaratmak çok önemliydi.Tercih sebeplerimden en önemlisi bu idi. Bir diğeri de Kürtçe benim çocukluğumun dili idi. Ben 7 yaşına kadar Türkçe bilmiyordum. Türkçeyle ilkokulda tanıştım.O zamana kadar benim hayatım hep Kürtçe geçti. Kürtçenin sesleriyle doğdum ve büyüdüm. Çocukluğumun seslerinden oluşan bir dille yazarlık yapmak daha ilginç geldi, daha sevk ve heyecan verici oldu benim için. Başka bir sebepte, Kürtçeyle orijinal bir yazarlık yapacağıma inandım. Türkçe ya da İsveççe yazarsam büyük ihtimalle Kürtçedeki gibi orijinal bir yazarlık yaratamam diye düşünüyordum.

Kürtçe yazdığımda her şeyimle yepyeni bir yazarlık yaratacağıma inanıyordum. Bu nedenle benim yazarlığım farklı bir yazarlıktır.Yani yasaklanmış bir dille yazıyorum, o dilin bana sunduğu imkanlarla yazıyorum. Bu imkanların hiçbirisi edebiyat alanında, sanat alanında henüz kullanılmış değil, çünkü hem yasaklar söz konusu hem de alabildiğine vahşice bir asimilasyon politikası söz konusu. Sadece dile yönelik değil, kültür mirasına, tarihe, kimliğe, edebiyata karşı da... Dil olarak, üslup olarak, romanlarımda geçen temalar olarak, konsept olarak ve tabii koşullar olarak farklı.Yani dünyadaki yazarların sahip olduğu olumlu koşulların neredeyse hiçbirisine sahip olamadım. Böyle bir yazarlık...

- Mehmed Uzun