Sutan, avcıya bir urgan almasını, sonra da ormandaki göle gitmesini emretmiş. Onlar göl kıyısındaki çalıların arkasına gizlenip, insan başlı kuşların uçup gelmelerini beklemeye başlamışlar. Gece yarısı olduğunda gökyüzünde, kanatlarını açmış garip kuşlar görünmüş; uçarak gelip göl kıyısına konmuşlar. Kuşlar ardarda yuvarlanıp, birer güzel kız kılığına girivermişler; parlak tüylerini bir kenara yığıp, kum üstünde oyuna dalmışlar. Sutan, ay ışığında gümüştenmiş gibi görünen Menâre'den gözünü ayıramamış. Raksetmekte olan Menâre, Sutan ile avcının gizlendikleri yere kadar yaklaşmış; onun yaklaşıp geldiğini bilen avcı, boynuna urgan atıp onu yakalamış. Sırtüstü düşen Menâre çok çabalamış, kendisini kurtarmak için ne kadar hareket etmişse de hiçbir faydası olmamış. Bu olayı gören ablaları korkarak hemen kaçışmışlar; bir yuvarlanıp tekrar yeniden insan başlı kuşlara dönmüşler de, memleketlerine doğru kanat açmışlar.