(...)
"Haklısınız. 'Bu böyle süremez,' dedim kendi kendime. Durumu anneme açtım. 'Gidip isteyin,' dedim. 'Olmaz!' dedi annem. 'Onlar zengin. Burunları büyüktür. Senin okumuşluğun var ama onlara yetmez. Sen bundan vazgeç. Sana uygun daha iyi, daha güzel kızlar var,' dedi. 'Ben bunu istiyorum/ dedim. 'O da seni istiyor mu?' dedi. 'Evet!' dedim. 'Nereden biliyorsun?' dedi. 'Biliyorum işte,' dedim. 'Bu işler biliyorum işte ile olmaz!' dedi. Ben de bir mektup yazıp arkadaşıyla gönderdim Türkân'a. Mektupta 'Evlenelim,' dedim. 'Seni isteteceğim,' dedim. 'Bana yardım et,' dedim. 'Annem babam istemeye gelince ters bir şey olursa sonumuz kötü olur,' dedim. Uzun süre cevap vermedi. Sonra cevap yazıp gönderdi. 'Ben babamı razı ettim. İstemeye gelin,' dedi. Mektubu anneme gösterip 'Hadi gidin,' dedim. O yine 'Olmaz!' dedi. 'O kızın burnu havalarda, biraz hoppa,' dedi. 'Sana yâr olmaz. Hem haşin bir kız, seni üzer,' dedi. Bu kez babama açtım konuyu. Mektubu gösterdim. Peşin peşin de, 'Başka bir kız istemem. Olmazsa buraları terk eder giderim,' dedim. Babam, 'Senden iyisini mi bulacaklar?' dedi. 'Biz isteyelim. İsteyenin bir yüzü, vermeyenin iki yüzü kara,' dedi. Babam konuyu anneme açmış. O yine itiraz etmiş. 'O kızdan yâr olmaz. Zenginliğin verdiği bir şımarıklığı var. Oysa bizim oğlan halim selim bir çocuk. Baş edemez onunla. Hem uzaktan uzağa bir ilişki.
(...)

-Kitabın İçinden Sayfa 159-