Eğer Klasisizmi uyum, duruluk, evrensellik ve idealizm ile bir olan eski Yunan tini ile birleştirirsek, çağdaş ‘felsefeleri’ Klasik ile karşıtlık icinde Modern olarak nitelendirmek hiç kuşkusuz doğru olacaktır, çünkü onlarda klasik erdemlerin tam karşıtları egemendir: iç-çatışma, bulanıklık, bireysellik ve özdekçilik. Ama çağdaş felsefeler yine geleneklerden kopma, felsefenin dinden bütünüyle ayrılarak dünyasallaştırılması anlamında da moderndirler; gene de böylece yalnızca onlar tarafindan koşullandırılır, bağımlı, göreli ve tepkisel olanın, soyut bir yadsımanın tüm özelliklerini gösterirler—örneğin kendini bu işleve sınırladığı için salt ateist bir kısırlıktan öteye geçemeyen, böylece kendini salt inanç düzlemine sınırlayarak bilim olmak yerine kendisi olumsuz bir din olan, nihilist bir ideoloji olan özdekçilik durumunda olduğu gibi.—Hiç kuşkusuz, modern felsefenin salt modern olmaktan klasik felsefe üzerine bir üstünlüğü vardır, ama öyle bir üstünlük ki, zamansalın zamansal-olmayan üzerindeki üstünlüğü olarak, görgül  olanın kurgul olan üzerindeki üstünlüğü olarak, yalnızca ve yalnızca geçiçi olanın kalıcı olan üzerindeki üstünlüğüdür—felsefeye karşı bir üstünlük.