İnsan; varlıkla yokluk, madde ile mana arasında pek çok değeri özünde barındırır...
İnsan; sayısız dayatmaların esiri olmuş, neyi kaybettiğini bile fark edemeyecek kadar çaresiz...
Kalabalıklar içinde dostsuz, doğru bir amaca kendini adayamayacak kadar bencil...
Oysa;
İnsan dediğin dosttur;
İnsan dediğin idraktir;
İnsan dediğin adanmaktır;
İnsan dediğin paylaşmaktır...
Bugün neden anlamını dahi bilemediğimiz kelimelerle; sahte, sentetik, sığ, alengirli,
cafcaflı, tüketime dâvet eden, riyâkâr, konformist, hâz yumağına sarmallanmış, kültürel
kodlarımıza yabancı olan derinliksiz ve niteliksiz kişisel gelişim enstrümanlarıyla öz
benliğimizi inşâ etmeye çalışıyoruz?
Birey olarak âit olduğumuz sosyal dokumuz, ideallerimiz, geleneksel anlam
sağlayıcılarımız ve kiplerimiz, sohbet kültürümüz; Yunus, Mevlânâ, Hacı Bektâş ve Hacı
Bayrâm gibi mânevî önderlerimiz, âilevi bağlarımız, eski zamânları anlatan tonton yaşlı
ninelerimiz, köydeki hayatımızı renklendiren ve her şeyi ulu orta söyleyen meczûb
delilerimiz, her biri bir klasik roman derînliğindeki türkülerimiz, bizi başka âlemlere
çekip götüren ebrûlarımız, her biri başlı başına müzikal bir kabâre olan düğünlerimiz,
ciğer yakan ağıtlarımız, yüce bildiğimiz şehitlerimiz ve erenlerimiz ve baharleyin çaput
bağladığımız söğüt ağaçlarımız; hepsi bu kitapta.
Neden Kişisel Gelişim Teknolojileri’ne veyâ Anglo-Amerikan ya da Anglo-Sakson
medeniyetlerin kültür emperyalizmine çanak tutan Pop-Psikoloji reçetelerine ayak
uydurmaya kalkışıyoruz? Neden, Anadolu’nun medeniyet havzasından beslenen bir
psikoloji geleneğimiz yok?