P>Güneş, gittikçe yorulmuştu. Kirpikleri neredeyse ağır ağır kapanmak üzereydi. O gün dünyayı sarı parlak ışınlarıyla epeyce aydınlatmıştı. Artık dinlenmesi gerektiğini düşünüyordu. Gitmeden önce yerini, çocukların da çok sevdiği arkadaşı, ay dedeye bırakmasının zamanı gelmişti.

Yasemin, bütün gün bahçede oynamış; bol bol yerdeki taşlarla ilgilenmişti. Bazen de bahçelerinin en uç noktasındaki incir ağacına bağlı olan salıncakta küçük kardeşiyle sallanmıştı. Ancak küçük kardeşi huysuzluk yapmış, oyunu yarıda keserek eve dönmüştü...(Kitabın İçinden)