"Yeşil başörtüsü başında, bu nurlu karanlık içinde, bir hayal gibi hareket ederek Kur'an' ını aldı ve pencerenin kenarına, geniş sedire oturarak titrek ve ince sesiyle tilavete başladı. Rühunda şiirli bir inlemenin yankısını bırakan bu güzel sesi dinleyerek... dalıyordum. Perdelerin altından görülen dumanlı sema gittikçe aydınlanıyor, geç kalmış birkaç yıldız koyu lacivert bir atlasa düşmüş mavi ve nadide elmaslar gibi büyüyor... parlıyorlardı. Annemi bir meleğe benzetiyordum... Nurlu bir zambak aydınlığıyla parlayan dudaklarının kımıldanmasına bakarak... o görülemeyen melaike kanatlarını saçlarıma, annemin şimdi Kur'an tutan ince parmaklarıyla okşadığı sarı ve çok saçlarıma dokunduklarını hisseder gibi oluyor ve dalıyordum."
-Ömer Seyfeddin