700 kişiyle başlayan yürüyüş, öncelikle işverenlerin işlyerlerine yönelmiş, işçiler işyeri önlerinde taleplerini haykırmıştır. İlerleyen dakikalarda yürüyenlerin sayısı binleri bulmuştur. Yürüyüş, Çalışma Komiserliği’nin önünde son bulmuş, 10 kadın büroya çıkarak bidi işçilerinin taleplerini yinelemiştri. Bunun sonucunda resmi makamlar harekete geçmiş, işverenler ise geri adım atmak zorunda kalmıştır. Ücretlerde yükselme olmuştur. 3 yıl sonra hükümet, 1500 bidi işçisine kimlik belgesi çıkarmış, işçilerin, sağlık haklarından yararlanmasını sağlamıştır. Sağlık merkezlerindeki personelin bidi işçilerine karşı ilgisiz tutumu ise, zaman içinde, bu merkezler ve personel üzerinde SEWA’nın denetim kurmasını gerektirmişitr. Örneğin kaba ve ilgisiz bir hekime karşı 2000 imza toplanmış; hekim, kamuoyu önünde bidi işçilerinden özür dilemek zorunda kalmış ve dilekçelerin geri çekilmesini rica etmiştir.