Osmanlılar için sikke, hutbe ile birlikte egemenliğin en önemli iki simgesinden biriydi. Altın ve gümüş sikkeler elden ele, bölgeden bölgeye  taflındıkça hükümdarın gücünü ülkenin en uzak köflelerine ulafltırıyorlardı. Osmanlılar paranın bolluğu ve piyasalardaki dolaflımıyla ticaret ve ekonominin sağlığı, canlılığı arasında güçlü bir iliflki olduğunun bilincindeydiler. Değerli maden darlıkları ve bunların ekonomi üzerindeki olumsuz etkileriyle yaflamak ve mücadele etmek zorunda kalmışlar, ancak para konularında genellikle esnek ve pragmatik davranmışlardı.