Şehrin köşelerinde dolaşırken insanda sanki mahvedilmiş Pompei'nin sokaklarını adımlıyormuşçasına bir his uyanıyor. Evlerin pencerelerinin tümü kırılmış, kapılar sökülmüştü.Şehrin dörtte üçünü mahvetmiştik, esasen odun olarak kullanmıştık, geride kalan kısım mundar hale getirilmişti.Trabzon'daki otuz altı bin evin tümünü yakacak olarak kullanmıştık. Askerler vahşi hayvanlar gibi köyleri dolaşıyor, ellerine ne geçirirlerse zorla ya da çalarak alıyor, kendilerine direnenleri ise öldürüyorlardı. Herşey dağıtılmış, yıpranmış ve etrafa serpilmişti.Türk esirlerin tutuldukları tavlaya benzer yerde değil yatak, saman bile yoktu, özel ihtiyaçları için onları dışarı bile bırakmıyorlar ve ihtiyaçlarını bulundukları yerde gideriyorlardı, tüm bunlar Petra Amienska'nın ecdatlarının hareketinin bir sonucu İdi.Tiflis, Batum ve Bakü'den Ermeniler kara kuzgun gibi Trabzon'a dökülür ve gerçek anlamda bir yağma başlar. Karşı çıkanları dövüyor, emlâklarını yağmalıyorlardı. Bundan başka pek çok insanı öldürmüşten Ermeniler çeteler oluşturarak talan ile meşgul oluyor, burada kalan sivil Türklerden intikam alıyorlardı. Hayvanları çalıp, insanları dövüyorlardı. Katiller ise ya Ermeniler ya da arka cephedeki Ruslar ve Kazaklar idi.